കവിശിക്ഷ

ഗുരു ചോദിച്ചു.

ഇപ്പോള്‍ എന്താണ് കാണുന്നത്?

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു

പക്ഷിയുടെ കഴുത്തു ഒഴികെ

എല്ലാം.

അതിഥികള്‍ വിസര്‍ജിക്കുമ്പോള്‍

രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലായി

രണ്ടു കൂട്ടുകാര്‍ വന്നു.

ഒരുവന്‍ പട്ടുപോയ പ്രണയത്തിന്

ഒപ്പീസ് പാടി

രണ്ടാമന്‍ മതപ്രഭാഷണം നടത്തി .

ഒന്നാമന് ലഹരിപാനീയം കൊടുത്തു.

രണ്ടാമന് നാരങ്ങാനീരും.

ഹേ സുഹൃത്തുക്കളേ

ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു

ഇത്രമാത്രം

ആത്മപ്പെടാന്‍ എന്തുണ്ടായി?

എന്ന ചോദ്യം

തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങി

ഞാനിരുന്നു.

രണ്ടുപേരും ലാട്രിനില്

വളരെ നേരം ഇരുന്നു

ശങ്ക തീര്‍ത്തു.

അതിഥികള്‍ വിസര്‍ജിക്കുമ്പോള്‍

മൂക്ക് പൊത്താമോ?

ഉടലുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ സുരക്ഷിതര്‍ എത്ര?

ശരീരത്തെ വരയ്ക്കുക

അത്ര ലളിതമല്ല

ഉടലിന്‍റെ അതിര്‍ത്തികള്‍

ഒരു രേഖയിലും ഒതുങ്ങില്ല.

കാക്കയുടെതോ

കുരുവിയുടെതോ

ചലനത്താല്‍ വരയ്ക്കാം

പറന്നു പോകാതെ.

കുതിരയുടെത്

കുതിപ്പില്‍

ആമയുടേത്

ഏറ്റവും അടക്കത്തില്‍.

പാമ്പുകളെ

ഇഴച്ചിലില്‍

കുഴമറിയാതെ.

മനുഷ്യനെ വരയ്ക്കുമ്പോള്‍

വര വഴങ്ങുകയേ ഇല്ല.

ഒരതിര്‍ത്തിയിലും

കൈകള്‍ക്ക്

അതിന്‍റെ കരുത്തോ

കരുത്തില്ലായ്മയോ

കൊടുക്കാനാവില്ല.

കഴുത്തറ്റത്തു നിന്നും

തല

തെറിച്ചു പോകാതെ

വരച്ചു വെയ്ക്കുക

ശ്രമകരം.

കണ്ണ് മൂക്ക് ചെവി ചുണ്ട്

ഒരു ഇന്ദ്രിയത്തിലും

അതാതിന്‍റെ കര്‍മങ്ങള്‍

അടങ്ങി നില്‍ക്കില്ല.

നെഞ്ചിനെ

അരക്കെട്ടിനെ

ഒരു കട്ടി രേഖയിലും

തളച്ചിടുക അസാധ്യം.

ഈ വെള്ളപ്രതലം

എടുക്കുക.

അതിലുണ്ട്

പലതായ് പെരുകിയ

ഒരുടലിന്‍റെ ചിത്രം.